รีวิว เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร (Princess Mononoke, 1997)

แอนิเมชันเรื่องป่ากับเมืองมักจบด้วยการเลือกข้างที่ชัด Princess Mononoke ของ ฮายาโอะ มิยาซากิ ไม่ยอมเลือก ฝ่ายที่ตัดป่าก็มีคนป่วยและคนงานที่ต้องกิน และฝ่ายที่ปกป้องป่าก็ไม่ได้อ่อนโยน หนังทั้งเรื่องคือการยืนอยู่ตรงกลางที่ไม่มีที่ให้สบาย

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

อาชิตากะ เจ้าชายแห่งชนเผ่าเล็ก ถูกสาปหลังปะทะกับสัตว์ป่าที่ถูกความแค้นกลืนกิน เขาเดินทางไปทางตะวันตกเพื่อหาทางถอนคำสาป และไปเจอเมืองเหล็กของเลดี้อีโบชิ ซึ่งกำลังทำสงครามกับสันและกลุ่มสัตว์ในป่าโดยรอบ ทั้งสองฝ่ายมีเหตุผลที่ฟังแล้วไม่สามารถปัดตกได้

ไม่มีตัวร้ายที่ออกแบบมาให้เชียร์ให้แพ้

อีโบชิคือผู้นำที่รับคนโรคเรื้อนและหญิงที่สังคมทิ้งเข้ามาทำงาน เธอไม่ได้ชั่วเพราะอยากทำลายป่า เธอสร้างที่อยู่ให้คนที่ไม่มีที่ไป ส่วนสันเติบโตมากับหมาป่าและมองมนุษย์เป็นผู้รุกราน ซึ่งก็ไม่ผิดเมื่อดูจากรอยตัดบนภูเขา มิยาซากิให้ทั้งคู่ฉลาดและทั้งคู่ทำร้ายกันได้ อาชิตากะจึงไม่ใช่ผู้ตัดสินที่ถูกเสมอ แต่เป็นคนที่พยายามไม่ให้สงครามจบด้วยการลบอีกฝ่าย

ภาพที่ไม่ได้สวยเพื่อให้พักสายตา

ป่าในเรื่องมีทั้งความงามและความเน่า เทพเจ้าของป่าไม่ได้ถูกออกแบบให้เป็นเพื่อนน่ารักของเด็ก รายละเอียดของกลไกในเมืองเหล็กก็ไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง มันบอกว่าความก้าวหน้ามีราคา และราคานั้นมองเห็นได้ในเฟรมเดียวกันกับควัน

ข้อสังเกต

เรื่องยาวและมีตัวละครฝ่ายมาก คนที่คุ้นมิยาซากิจากโทนเบาของเรื่องหลัง ๆ อาจเจอความรุนแรงที่ตรงกว่าที่คาด ทั้งเลือดและความตายถูกแสดงไว้ชัด

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

อยากได้แอนิเมชันที่คุยกับผู้ใหญ่เรื่องการพัฒนาและการอยู่ร่วมกัน โดยไม่สรุปเป็นคำขวัญตอนจบ

สรุป

Princess Mononoke ยังเป็นตัวอย่างว่าแอนิเมชันไม่ต้องลดความซับซ้อนของความขัดแย้ง กองบรรณาธิการให้ 9/10