รีวิว แกรนด์ บูดาเปสต์ โฮเตล (The Grand Budapest Hotel, 2014)

ภาพของ เวส แอนเดอร์สัน ถูกเล่าว่าสวยจนเย็น The Grand Budapest Hotel ใช้ความประณีตนั้นเล่าเรื่องโรงแรมที่มารยาทยังทำงานอยู่ ทั้งที่โลกนอกประตูกำลังเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ราล์ฟ ไฟนส์ รับบทมงซิเออร์ กุสตาฟ ผู้จัดการที่ถือว่าความสุภาพคือหน้าที่ ไม่ใช่เครื่องประดับ

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

เรื่องถูกเล่าผ่านเด็กยกกระเป๋าชื่อซีโร ซึ่งเล่าต่อให้นักเขียนฟังในอีกยุคหนึ่ง กุสตาฟถูกกล่าวหาหลังแขกประจำคนหนึ่งเสียชีวิตและทิ้งสมบัติชิ้นหนึ่งไว้ให้เขา เขากับซีโรต้องรักษาทั้งชื่อเสียงและชิ้นสมบัตินั้น ขณะที่ทายาทและกองกำลังในประเทศสมมติเริ่มไม่สนกฎของโรงแรม

สมมาตรไม่ได้แปลว่าเรื่องเบา

แอนเดอร์สันจัดทางเดิน ลิฟต์ และขนมสีชมพูให้เป็นระเบียบ แล้วปล่อยให้ความรุนแรงโผล่ในเฟรมที่ยังจัดอยู่ ความต่างนี้ทำให้ความสูญเสียไม่ถูกกลบด้วยมุก ทั้งที่บทพูดของกุสตาฟยังคมและเร็ว ไฟนส์เล่นชายที่รู้ว่ามารยาทกำลังแพ้ แต่ก็ไม่ยอมเลิกใช้มัน

ข้อสังเกต

ถ้าคุณไม่เข้ากับจังหวะพูดเร็วและการจัดฉากที่เห็นฝีมือชัดทุกช็อต หนังนี้จะรู้สึกเป็นแบบฝึกมากกว่าเรื่องเล่า มันไม่ได้พยายามซ่อนวิธีเล่า

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

อยากได้หนังตลกที่มีโครงอาชญากรรม และรับได้กับโลกที่สีจัดแต่เรื่องไม่จบแบบ postcard

สรุป

The Grand Budapest Hotel ใช้ความสวยเป็นวิธีเล่าความสูญเสีย ไม่ใช่ทางหนีจากมัน กองบรรณาธิการให้ 8.5/10

ซีโรคือคนที่เล่า และก็คือคนที่เสีย

โทนี เรโวโลรีเล่นเด็กยกกระเป๋าที่เรื่องทั้งเรื่องถูกเล่าผ่านเขา แต่เขาไม่ได้เป็นแค่สายตาของคนดู เขามีเหตุผลที่ติดตามกุสตาฟ และเหตุผลนั้นไม่ใช่ความภักดีแบบนิทาน แอดเรียน โบรดีกับวิลเลม ดาโฟได้บททายาทและลูกมือที่อยู่นอกกฎของโรงแรม ความสุภาพของกุสตาฟจึงมีคู่ตรงข้ามที่ชัด โดยไม่ต้องให้โรงแรมทั้งหลังกลายเป็นฉากตลกอย่างเดียว