รีวิว ฝ่านรกซอมบี้คลั่ง (Train to Busan, 2016)

หนังซอมบี้จำนวนมากขยายขนาดเมืองให้พังทั้งประเทศ Train to Busan ของ ยอน ซังโฮ ลดพื้นที่เหลือตู้รถไฟ ทางเดินแคบ และประตูบานหนึ่งที่เปิดหรือปิดได้แค่ครั้งละความหมาย การจำกัดแบบนี้ทำให้ทุกการตัดสินใจของตัวละครเห็นผลทันที

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

ซอกอูเป็นผู้จัดการกองทุนที่ยุ่งเกินกว่าจะอยู่กับลูกสาว เขาพาเธอขึ้นรถไฟไปปูซานในวันเกิด ระหว่างทางมีผู้โดยสารคนหนึ่งป่วยขึ้นมา และภายในไม่กี่สถานี ตู้รถไฟก็แบ่งเป็นฝั่งที่ยังปลอดภัยกับฝั่งที่เข้าไปไม่ได้ ผู้โดยสารซึ่งไม่รู้จักกันต้องเลือกว่ารับคนแปลกหน้า หรือปิดประตูไว้ก่อน

รถไฟคือข้ออ้างให้เห็นนิสัย

เมื่อหนีออกไปข้างนอกไม่ได้ ตัวละครเหลือแค่ทางเลือกสั้น ๆ เปิดประตูหรือไม่ สละที่หรือไม่ เชื่อคนที่เพิ่งเจอหรือไม่ ยอนให้ผู้โดยสารแต่ละกลุ่มแทนท่าทีที่ต่างกันชัด โดยไม่ต้องบรรยายยาว มา ดงซอก ได้บทชายที่ลงมือก่อนพูด และบทนั้นทำงานเพราะหนังไม่แวะอธิบายภูมิหลังของเขาเกินจำเป็น

พ่อกับลูก ไม่ใช่คู่มือเอาตัวรอด

ซอกอูเริ่มเรื่องในฐานะคนที่ชนะด้วยการไม่สนใจคนอื่น การอยู่บนรถไฟบังคับให้เขาเห็นผลของนิสัยนั้นต่อหน้าลูก หนังซอมบี้หลายเรื่องแปะครอบครัวไว้เป็นเครื่องประดับ อันนี้ให้ความสัมพันธ์นั้นเป็นเหตุผลที่ตัวละครขยับ เลยไม่กลายเป็นฉากไล่ล่าที่สลับใบหน้าได้

ข้อสังเกต

ตัวร้ายมนุษย์ในเรื่องถูกเขียนให้เห็นแก่ตัวจนเกือบเป็นการ์ตูน และบางฉากแอ็คชันใช้ช็อตซ้ำจนจังหวะแผ่วลงช่วงกลางเรื่อง ถ้าคุณต้องการกติกาของเชื้อที่สมเหตุสมผลทุกข้อ หนังไม่ได้สนใจขนาดนั้น

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

อยากได้หนังเร่งจังหวะที่ยังมีตัวละครให้จำชื่อได้ และไม่รังเกียจความรุนแรงที่เห็นชัดแต่ไม่ยืดเยื้อ

สรุป

Train to Busan เป็นหนังซอมบี้ที่คนกลับไปดูเพราะตู้รถไฟและคนบนนั้น ไม่ใช่เพราะลูกเล่นของเชื้อ กองบรรณาธิการให้ 8/10