รีวิว ลวงร่างจิต (Get Out, 2017)

Get Out ของ จอร์แดน พีล รู้ว่าความกลัวบางอย่างเริ่มจากประโยคที่ฟังดูสุภาพ คริสไปบ้านแฟนต่างจังหวัดและถูกชมเรื่องรูปร่าง เรื่องยุคสมัย และเรื่องว่าพ่อของแฟนคงโหวตให้ใคร คำพวกนั้นไม่ใช่มุกแถม มันคือข้อมูลที่ตัวละครได้ก่อนคนดูจะยอมเรียกมันว่าหนังผี

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

คริสเป็นช่างภาพผิวดำที่เดินทางไปพักกับครอบครัวของโรส แฟนสาวผิวขาว พ่อแม่ต้อนรับอย่างตั้งใจ และงานเลี้ยงช่วงสุดสัปดาห์ก็เต็มไปด้วยแขกที่อยากคุยกับเขาเป็นพิเศษ คริสเริ่มสังเกตคนงานในบ้านที่มีท่าทางไม่สมกับบทสนทนา หนังให้เขาสงสัยทีละข้อ โดยยังไม่ยืนยันว่าเขาคิดมากหรือไม่

มารยาทในฐานะกับดัก

พีลใช้บ้านชานเมืองที่สว่างและสนามหญ้าเรียบ ซึ่งตรงข้ามกับบ้านผีทั่วไป ความไม่สบายจึงมาจากคนที่ยิ้มและไม่ยอมให้คริสวางระยะ แดเนียล คาลูยา เล่นสายตาของคนที่ต้องตัดสินใจว่าจะพูดตรง ๆ หรือจะรักษาบรรยากาศไว้ก่อน และตัวเลือกนั้นมีราคาในทุกฉาก

ข้อสังเกต

เมื่อหนังเปิดกติกาในช่วงท้าย มันตรงไปกว่าความคลุมเครือครึ่งแรก บางคนจะชอบจังหวะนั้นเพราะได้หายใจ บางคนจะเสียดายโทนสงสัยที่หายไป

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

อยากได้หนังสยองที่กลัวจากบทสนทนาได้ และไม่รังเกียจเรื่องที่พูดเรื่องเชื้อชาติตรง ๆ แทนที่จะซ่อนไว้ในนัย

สรุป

Get Out ทำให้บ้านที่ต้อนรับดี ๆ น่ากลัวได้โดยไม่ต้องพึ่งความมืด กองบรรณาธิการให้ 8.5/10

งานเลี้ยงที่ชมจนตัวละครถอยไม่ติด

แขกในสวนไม่ได้พูดจาหยาบ พวกเขาชมคริสเรื่องร่างกายและเรื่องยุคที่เปลี่ยนแล้ว ซึ่งฟังดูเป็นมิตรในประโยคเดี่ยว แต่เมื่อทุกคนพูดแนวเดียวกัน บ้านทั้งหลังกลายเป็นที่ที่เขาถูกมองเป็นตัวอย่าง ไม่ใช่แขก บราดลีย์ วิทฟอร์ดกับแคเธอรีน คีเนอร์เล่นเจ้าบ้านที่สุภาพจนวางระยะไม่ได้ และนั่นน่ากลัวกว่าเสียงกรีด