รีวิว ลัดดาแลนด์ (Laddaland, 2011)

บ้านจัดสรรในโฆษณามักหมายถึงชีวิตที่ขยับขึ้นหนึ่งขั้น ลัดดาแลนด์ ของ โสภณ ศักดาพิศิษฏ์ ใช้ภาพเดียวกันนั้น แล้วค่อย ๆ ให้เห็นว่าบ้านหลังใหม่ไม่ได้ซ่อมครอบครัวที่ร้าวอยู่แล้ว ผีในเรื่องมีจริง แต่สิ่งที่กดคนดูหนักกว่าคือพ่อที่กำลังหมดทาง

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

ธีร์พาภรรยาและลูกสองคนย้ายเข้าโครงการบ้านที่เขาเพิ่งซื้อด้วยความหวังว่าจะเริ่มใหม่ งานไม่มั่นคง ความสัมพันธ์ในบ้านตึง และเพื่อนบ้านก็เริ่มพูดถึงเหตุในซอยที่ไม่มีใครอยากเล่ารายละเอียด หนังใช้เวลาอยู่กับกิจวัตรในบ้านก่อนจะค่อยเปิดปมผี ทำให้ความกลัวค่อย ๆ มาจากสิ่งที่ครอบครัวปิดไว้เท่ากับสิ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง

ผีอยู่ท้ายแถว ความกดดันอยู่หน้าแถว

หลายฉากที่คนจำได้เป็นฉากหลอน แต่โครงสร้างจริงของเรื่องคือชายคนหนึ่งที่ต้องการเป็นหัวหน้าครอบครัวทั้งที่ทุกอย่างรอบตัวบอกว่าเขาคุมไม่อยู่ โสภณให้กล้องอยู่ในบ้านแคบ ๆ นานพอที่คนดูจะอึดอัดไปกับตัวละคร ความเงียบระหว่างคู่สามีภรรยาทำงานหนักกว่าเสียงกรีดร้อง

ทำไมมันยังถูกพูดถึงในหนังผีไทย

เพราะมันผูกความกลัวกับคลาสของที่อยู่อาศัย โครงการที่มีชื่อเพราะ ๆ รั้วสวย และป้ายต้อนรับ คือฉากที่คนเมืองจำนวนมากเคยเดินผ่าน หนังไม่ต้องอธิบายว่าความฝันเรื่องบ้านเป็นหนี้ก้อนโต ภาพมันบอกเอง นี่คือเหตุผลที่มันไม่หมดอายุเมื่อกระแสหนังผีกระโดดไปแนวอื่น

ข้อสังเกต

องก์สุดท้ายหันไปพึ่งช็อตหลอนถี่ขึ้น และบางจังหวะอธิบายปมชัดเกินกว่าที่ครึ่งแรกตั้งไว้ ถ้าคุณมาหาแต่ความลึกลับ ช่วงท้ายอาจตรงไป ถ้าคุณมาหาเรื่องครอบครัว ช่วงท้ายคือจุดที่มันยอมเจ็บ

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

ดูหนังผีไทยเป็นประจำและอยากได้เรื่องที่ความน่ากลัวผูกกับชีวิตในบ้าน ไม่ใช่แค่สถานที่ร้าง

สรุป

ลัดดาแลนด์เป็นหนังผีที่จำได้เพราะคนในบ้าน ไม่ใช่เพราะเงาในซอย กองบรรณาธิการให้ 7.5/10 มันไม่สมบูรณ์ทุกองก์ แต่จุดที่มันพูดถึงความฝันเรื่องที่อยู่อาศัยยังคม