รีวิว เดอะ โซเชียล เน็ตเวิร์ก (The Social Network, 2010)

หนังเกี่ยวกับบริษัทเทคโนโลยีมักพยายามอธิบายผลิตภัณฑ์ The Social Network ของ เดวิด ฟินเชอร์ แทบไม่อธิบายวิธีใช้เฟซบุ๊ก มันอยู่ในห้องให้การกับทนาย และในหอพักที่เพื่อนสองคนเลิกเข้าใจกัน บทของ แอรอน ซอร์กิน ทำให้การทะเลาะเรื่องความเป็นเจ้าของฟังเร็วราวกับมีการจับเวลา

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก นักศึกษาฮาร์วาร์ด เปิดเว็บไซต์ที่ขยายจากวิทยาเขตไปทั่ว เมื่อกิจการใหญ่ขึ้น คนที่เคยเขียนโค้ดด้วยกันและคนที่อ้างว่าเป็นเจ้าของไอเดียก็เริ่มฟ้อง หนังสลับระหว่างห้องให้การสองคดีกับช่วงที่เว็บยังเป็นโปรเจกต์ของนักศึกษา

ความเร็วของบทไม่ได้แปลว่าตัวละครชนะ

ซักเคอร์เบิร์กในเรื่องพูดได้เปรียบเกือบทุกฉาก แต่ฟินเชอร์ไม่ให้คำพูดนั้นเท่ากับความถูกต้อง แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ ได้บทเพื่อนที่เสียเปรียบเรื่องวาทศิลป์และเล่นให้เห็นว่าความเงียบในห้องประชุมมีราคา คนดูจึงไม่จำเป็นต้องเชียร์คนที่พูดเก่งที่สุด

ข้อสังเกต

นี่ไม่ใช่สารคดี ตัวละครถูกจัดจังหวะให้คมกว่าบทสนทนาจริง และฝั่งหญิงในเรื่องมีพื้นที่น้อยมากเมื่อเทียบกับผู้ชายในห้องให้การ ถ้าคุณมาหาประวัติที่รอบด้าน หนังตั้งใจเล่าแค่ความขัดแย้งชุดนี้

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

ชอบบทพูดที่เดินเร็ว และหนังธุรกิจที่ความเสียหายคือมิตรภาพ ไม่ใช่ตัวเลขบนสไลด์อย่างเดียว

สรุป

The Social Network ยังคมเพราะมันดูเป็นละครศาลมากกว่าโฆษณาแอป กองบรรณาธิการให้ 9/10

ห้องให้การคือโครงสร้าง ไม่ใช่กรอบเปิดเรื่อง

ฟินเชอร์ตัดกลับไปห้องทนายทุกครั้งที่เรื่องในหอพักกำลังดูเหมือนตำนาน startup การตัดแบบนี้เตือนว่าสิ่งที่เห็นคือคำให้การของคนที่กำลังฟ้องกัน ภาพฮาร์วาร์ดจึงไม่ถูกปล่อยให้เป็นความทรงจำหวาน ๆ และเพลงของเทรนต์ เรซเนอร์กับอัตติคัส รอสส์ กดจังหวะให้บทที่เร็วอยู่แล้วยิ่งเดินหน้า