รีวิว สองคน สองเรื่อง (Chungking Express, 1994)

Chungking Express ของ หว่องกาไว แบ่งเป็นสองเรื่องที่แทบไม่ชนกัน ยกเว้นร้านอาหารกลางดึกและเมืองที่ทั้งคู่เดินผ่าน คนดูที่รอให้ทุกเส้นมาบรรจบอาจงง แต่หนังตั้งใจให้ความเหงาอยู่คนละเรื่อง แล้วยังรู้สึกว่าอยู่ในเมืองเดียวกัน

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

เรื่องแรกตามตำรวจหมายเลข 223 ที่เพิ่งถูกเลิกกับแฟนและให้เวลาตัวเองจนถึงวันหมดอายุของสับปะรดกระป๋อง เขากับหญิงสวมวิกบลอนด์เดินสวนกันในเมืองโดยยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งผ่านเรื่องรุนแรงมา เรื่องที่สองตามตำรวจหมายเลข 663 ที่แฟนเก่าทิ้งกุญแจร้านไว้ และเฟย์ พนักงานร้านที่เริ่มเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเขาตอนเขาไม่อยู่

ของหมดอายุกับความรู้สึกที่ยังไม่หมด

สับปะรดกระป๋องไม่ใช่สัญลักษณ์ที่หนังอธิบายซ้ำ มันเป็นนิสัยของชายคนหนึ่งที่ต้องการเส้นตายให้ความเศร้า หว่องให้เสียงบรรยายในหัวทำงานคู่กับภาพคนเดินเร็ว จนเมืองดูหนาแน่นแต่ตัวละครยังโดดเดี่ยวได้ในเฟรมเดียวกัน

ข้อสังเกต

เรื่องแรกจบเร็วและโทนต่างจากเรื่องที่สองชัด คนที่ชอบเส้นรักของเฟย์กับหมายเลข 663 อาจรู้สึกว่าครึ่งแรกเป็นทางผ่าน หนังยอมให้สองเรื่องไม่เท่ากัน

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

ดู In the Mood for Love แล้วอยากเห็นหว่องกาไวในเมืองที่เร็วและสว่างกว่า และรับได้กับเรื่องที่ไม่ได้ไขความสัมพันธ์ทุกคู่

สรุป

Chungking Express คือหนังรักที่จำได้จากจังหวะเมือง ไม่ใช่จากคำสารภาพ กองบรรณาธิการให้ 8.5/10

เพลงกับร้านอาหารที่ทำหน้าที่เป็นนาฬิกา

เพลงป็อปดังทับภาพคนเดิน จนเมืองรู้สึกเร็วกว่าความรู้สึกของตัวละครหนึ่งก้าวเสมอ ร้านอาหารกลางดึกเป็นจุดที่ทั้งสองเรื่องแวะ คนดูจึงเชื่อมเมืองได้โดยที่ตัวละครไม่ต้องมาเจอกันให้ครบ นี่คือวิธีเล่าที่หว่องใช้ซ้ำในหนังทีหลัง แต่ที่นี่ยังดิบและสว่างกว่า