รีวิว ครอบครัวที่ลัก (Shoplifters, 2018)

ฮิโรคาซุ โคเรเอดะ ทำหนังครอบครัวมาทั้งอาชีพ แต่ Shoplifters เริ่มจากครอบครัวที่กฎหมายไม่รับรอง สมาชิกอยู่ด้วยกันเพราะเลือก และเพราะอยู่คนเดียวไม่ได้ หนังใช้เวลาเกือบทั้งเรื่องให้คนดูชินกับบ้านหลังนั้น ก่อนจะถามว่าสิ่งที่เห็นคือความรัก หรือคือการกระทำผิดที่หน้าตาเหมือนความรัก

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

โอซามุกับลูกชายทำงานเก็บของเล็ก ๆ จากร้านค้า วันหนึ่งทั้งคู่เจอเด็กหญิงคนหนึ่งยืนหนาวอยู่นอกบ้าน และพากลับมา บ้านที่มีอยู่แล้วคับอยู่แล้ว ยาย แม่ และพี่สาวต่างมีปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน แต่เด็กคนนั้นก็ค่อย ๆ มีที่ในกิจวัตร หนังไม่รีบเปิดว่าแต่ละคนมาอยู่รวมกันได้ยังไง มันปล่อยให้มื้ออาหารและงานบ้านบอกก่อน

ของเล็กที่ถูกขโมย ไม่ใช่ประเด็นหลัก

ชื่อเรื่องชวนให้คิดว่านี่คือหนังเกี่ยวกับการลักขโมย แต่ของที่หายจากร้านเป็นแค่ทางหากิน การขโมยที่หนังสนใจจริงคือการรับเด็กคนหนึ่งออกจากบ้านเดิมอีกหลัง โดยไม่มีกระบวนการใด ๆ โคเรเอดะไม่ตัดสินทันที เขาให้คนดูเห็นว่าเด็กคนนั้นถูกทอดทิ้งอยู่ก่อน แล้วค่อยให้ข้อกฎหมายเข้ามาเมื่อเรื่องไปต่อไม่ได้อีก

บ้านแคบที่ถ่ายให้รู้สึกอุ่นได้

กล้องอยู่ในระยะที่เห็นของเกะกะ มุมห้อง และมือที่ส่งจาน นักแสดงอย่างคิริน คิกิ และซากุระ อันโดะ เล่นด้วยน้ำเสียงธรรมดา ไม่ได้เร่งอารมณ์ให้คนดูร้องไห้ตามคิว ความเงียบจึงมีที่อยู่ และเมื่อเรื่องหัก มันหักด้วยข้อมูล ไม่ใช่ด้วยเพลง

ข้อสังเกต

จังหวะช้าและแทบไม่มีเหตุการณ์ใหญ่ในช่วงยาว ถ้าคุณต้องการปมไขให้ชัดทุกข้อตั้งแต่ต้น หนังนี้จะรู้สึกว่าปิดข้อมูลนานไป

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

ชอบหนังที่ดูครอบครัวจากงานบ้านและความเคยชิน และรับได้กับตอนจบที่ไม่ได้จัดที่ให้อยู่ให้ทุกคนอย่างสวยงาม

สรุป

Shoplifters ทำให้คำว่าครอบครัวกลายเป็นคำถาม ไม่ใช่คำตอบสำเร็จ กองบรรณาธิการให้ 8.5/10