รีวิว สองคนสองคม (Infernal Affairs, 2002)

หนังสายลับมักขยายเป็นการไล่ล่า Infernal Affairs ของ แอนดรูว์ เลา และ อลัน มัก ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับสองชายที่สวมชีวิตของอีกฝ่ายมานานจนเริ่มไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน ความตึงจึงมาจากโทรศัพท์ที่ดังผิดจังหวะ ไม่ใช่จากจำนวนนัดที่ยิง

เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์

เหล่ายังเป็นตำรวจที่ถูกส่งเข้าไปอยู่ในองค์กรอาชญากรรมมานาน ส่วนหลิวเจียหมิงเป็นคนขององค์กรที่สอบเข้าตำรวจและไต่ระดับในกองสืบ ทั้งคู่ได้รับคำสั่งให้หาตัวตุ่นของอีกฝ่าย หนังวางให้คนดูรู้ว่าใครเป็นใครตั้งแต่ต้น ความลุ้นจึงไม่ใช่ปริศนาตัวตน แต่เป็นว่าแต่ละคนจะรักษาบทที่ตัวเองเล่นไว้นานแค่ไหน

หลังคาเป็นที่ที่ความจริงโผล่สั้น ๆ

ฉากบนดาดฟ้าถูกจำเพราะมันเปิดโล่ง ไม่มีซอกให้ซ่อนสายตา การเจรจาจึงต้องเกิดขึ้นตรง ๆ เหลียงเฉาเหว่ยเล่นชายที่เหนื่อยกับการแสร้ง และหลิวเต๋อหัวเล่นชายที่เริ่มถนัดกับชีวิตที่ควรจะเป็นเพียงหน้ากาก ทั้งคู่ไม่ได้ถูกเขียนให้คนหนึ่งขาวและอีกคนหนึ่งดำทั้งแผ่น

ข้อสังเกต

โครงเรื่องเดินเร็วและมีตัวละครรองที่ถูกใช้เป็นทางผ่านข้อมูล ถ้าคุณต้องการชีวประวัติของแต่ละฝ่าย หนังไม่ได้ให้ มันสนใจจุดที่สองชีวิตชนกัน

ดูเรื่องนี้ถ้าคุณ

ชอบหนังอาชญากรรมที่ตัวละครฉลาดพอ ๆ กัน และไม่รังเกียจโทนเครียดที่ไม่ได้คลายด้วยมุก

สรุป

Infernal Affairs ยังดูอยู่ได้เพราะคำถามเรื่องตัวตน ไม่ใช่เพราะลูกเล่นย้อนยุค กองบรรณาธิการให้ 8.5/10

งานแสดงที่เลี้ยงเรื่องไว้

หลิวเต๋อหัวกับเหลียงเฉาเหว่ยเล่นสองคนที่ใช้หน้าตาคล้ายกันในความนิ่ง แต่คนละเหตุผล หลิวคือคนที่เริ่มสบายกับเครื่องแบบตำรวจ ส่วนเหลียงคือคนที่อยากถอดบทสายลับทิ้งให้ได้สักที ความต่างนี้เห็นจากท่าระหว่างรอลิฟต์และระหว่างฟังคำสั่ง ไม่ต้องมีประโยคมาประกาศว่าใครเริ่มเปลี่ยนฝั่ง